شاید برخی چنین پندارند که در تربیت و خودسازی نیاز به استاد و راهنما ،نیست چرا که راه برای آدمی به کمک نوشته های اخلاقی اندیشیدن در آیات و روایات و سیره معصومين(عليهم السلام) نمایان شده و آموختن
درس خودسازی به سادگی امکان پذیر است. اگر در پیچیدگیهای درونی و دشواریهای تربیتی انسان اندیشه شود و رهزنهای مرئی و نامرئی که در کمین او نشسته اند در نظر آیند بی تردید ضرورت استاد و راهنما در رشد و تربیت دینی احساس می گردد چرا که با تکیه بر عصای عقل ، استعداد و ذکاوت ذاتی نمی توان گلیم انسانی را از آب زندگی بیرون آورد و در هرحال و هوایی راه را یافت و پیمود.
چنگ زدن به دامن نوشته و کاغذ و جایگزینی آن به مقام راهنما نیز کوره راهی است که پیامد آن روشن نیست.